[OS] Untitled Conversation#1 [B.A.P]

posted on 10 Sep 2012 18:30 by kyosama in bap-short-fiction
 

 

 

 

 

 

Untitled Conversation #1

(Characters are from An Aide-de-comp & A Pure White Story)

 

 

 

 

 

 

 

บทสนทนาเล็กๆน้อยๆ ณ กรมบัญชาการทหารราบหน่วยที่ ๕ เย็นวันจันทร์หนึ่ง

 

 

 

 

 

"แดฮยอนอา"

 

เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เด็กหนุ่มชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปในลิฟต์ ร่างเล็กบางเหลียวหลัง.. น้อยคนนักที่จะเรียกเขาด้วยชื่อจริง ไม่ใช่ด้วยฉายาที่ตั้งขึ้นให้อย่างประจบประแจงว่า ‘คุณคนโต’

 

เสียงทุ้มต่ำผิดคนทั่วไปไม่ใช่เสียงของพี่ฮิมชานแน่นอน เลขาฯยูเองก็ไม่ได้มีเนื้อเสียงแบบนี้.. แดฮยอนคิด.. ดังนั้นก็เหลือตัวเลือกที่น่าจะเข้าเค้าที่สุดเพียงข้อเดียว

 

เด็กหนุ่มจึงไม่มีสีหน้าแปลกใจเลย เมื่อหันกลับมาเต็มตัวแล้วพบนายทหารชั้นสัญญาบัตรผู้มีศักดิ์เป็น 'ว่าที่น้องเขย' วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

 

"เห็นจุนฮงไหม"

 

คำถามไม่ได้ผิดจากที่คิดไว้นัก ลูกชายคนโตของท่านนายพลจึงตอบได้ทันที

 

"จุนฮงเพิ่งออกไปรับพี่สาวที่สนามบินกับคุณพ่อเองฮะ" แล้วก็ย้อนถาม "มีธุระด่วนหรือฮะพี่ยงกุก"

 

บังยงกุกมีสีหน้าประหลาดใจ

 

"ไปรับคุณจีฮุนหรือ" ชายหนุ่มนึกถึงหญิงสาวหน้าคมผิวเข้มที่เคยเห็นแค่ครั้งสองครั้งในรูปถ่ายรวมญาติของตระกูลชเวแล้วก็นิ่วหน้า

 

ปาร์คจีฮุนเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของพี่สาวแท้ๆของท่านนายพล.. ยงกุกได้ยินมาว่าเห็นพลเอกซึงฮยอนทั้งดุทั้งเข้มงวดอย่างนั้น ท่านนายพลไม่เคยเถียงชนะคุณปาร์คซึงออได้สักที

 

ดูเหมือนว่ากรรมพันธุ์ 'กลัวพี่' นี้จะถ่ายทอดมาถึงรุ่นลูกรุ่นหลานด้วย เพราะจุนฮงกับแดฮยอนกลัวญาติผู้พี่คนนี้จนแทบจะเรียกได้ว่าหงอ

 

จุนฮงน่ะไม่เท่าไหร่ ทั้งหัวอ่อน ทั้งเกิดมาก็มีสายเลือดเดียวกันโดยตรง ย่อมซึมซับนิสัยเกรงใจบ้านคุณป้ามาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว แต่แดฮยอนนี่สิ.. ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวกันสักนิด แม่แต่งเข้าบ้านท่านนายพลวันแรกปุ๊บ เจ้าหล่อนก็มาชี้ๆว่าถูกใจเด็กคนนี้หน้าตาเฉย ตั้งแต่นั้นมาแดฮยอนก็ตกกระไดพลอยโจนกลายเป็นของเล่นชิ้นโปรด ให้คุณพี่เธอเรียกมาลูบหัวเอ็นดูบ้าง แหย่ให้ร้องให้แงๆบ้างตามประสาญาติรักหักเหลี่ยมโหดไป จุนฮงเองก็มีโดนหยอกบ้าง แต่เพราะเป็นน้องเล็กที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูก็เลยได้รับความลำเอียงมากหน่อย ไม่เคยโดนแกล้งถึงขนาดเจ็บใจน้ำตาร่วงเสียที

 

พอโตขึ้นการแกล้งกันแบบเด็กๆก็ลดน้อยลงโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณจีฮุนถูกส่งตัวไปเรียนต่อที่ประเทศเล็กๆแต่ขึ้นชื่อเรื่องความอุดมสมบูรณ์ทางวัฒนธรรมแถบเอเชียอาคเนย์ ชีวิตของลูกชายท่านนายพลทั้งสองคนก็ดีขึ้นมาก จนกระทั่งได้ข่าวว่าพี่สาวเรียนจบและกำลังจะกลับมาบ้านเกิดนี่แหละ จุนฮงถึงได้มีอาการจิตใจไม่สงบ เหม่อลอยเป็นพักๆ ว่างก็เดินวนไปวนมาในห้องเป็นหนูติดจั่น จนเขาต้องคอยปลอบให้ใจเย็นๆทั้งวัน

 

ยงกุกจำได้ลางๆว่าจุนฮงเล่าว่าปาร์คจีฮุนจะกลับมาวันนี้.. แต่ก็ไม่ได้บอกว่าตัวเองจะเป็นคนไปรับ แถมยังบังคับให้เขานัดดินเนอร์กับพ่อแม่ไว้ให้เรียบร้อย ยงกุกคิดว่าคนรักคงต้องการหลบหน้าพี่สาวจึงยอมตามใจ ก็เลยงงๆตอนที่แดฮยอนแจ้งว่าชเวจุนฮงเพิ่งนั่งรถออกไปสนามบิน

 

"อ้าว อย่างนั้นหรือ พี่นึกว่าอยู่กับนายเสียอีก เห็นวันนี้จุนฮงบอกจะไปทานข้าวที่บ้าน ก็นึกว่ารออยู่" นายทหารหนุ่มว่า อารมณ์ออกจะเริ่มขุ่นนิดๆ จุนฮงครับจุนฮง ถ้ารู้ตัวว่าจะไม่อยู่แล้วจะให้พี่วิ่งเคลียร์งานหัวปั่นทำไม

 

"เอ.." ได้ยินว่าที่น้องเขยว่าอย่างนั้น แดฮยอนก็ชักลังเล "..ผมแค่ได้ยินคุณพ่อเปรยๆเมื่อวานตอนมื้อเย็นว่าคุณป้าแกไม่ว่าง จะฝากเราไปรับก็เท่านั้นเอง แต่ไม่รู้ว่าใครไปบ้าง.. คุณพ่ออาจจะไปคนเดียวก็ได้มั้งฮะ น้องนัดพี่ยงกุกไว้แล้วก็คงไม่ไปด้วยหรอก.. ยังไงพี่ยงกุกลองโทรหาน้องดีไหมฮะ เรามาคุยกันอยู่สองคนอย่างนี้ก็คงไม่ได้อะไร"

 

"พี่โทรตั้งหลายทีแล้ว จุนฮงไม่รับ" ..น้ำเสียงออกจะค่อนไปทางน้อยใจมากกว่าเคือง แดฮยอนมองหน้าจ๋อยๆของว่าที่น้องเขยอย่างสงสาร คนมีความรักก็อารมณ์ขึ้นๆลงๆอย่างนี้ เมื่อกี้โกรธ อีกเดี๋ยวงอน จับอารมณ์แทบไม่ทัน.. มีแต่คู่พี่ฮิมชานกับเขาละมั้งที่แปลกกว่าใครเพื่อน อยู่ด้วยกันทีไรก็มีแต่บรรยากาศอุ่นๆหวานๆอบอวล เพราะคุณคิมฮิมชานเขาโคตรจะตามใจจองแดฮยอนเลย.. แต่ตามใจยังไงบ้างนี่ขอไม่เล่านะฮะ รู้แล้วเดี๋ยวจะอิจฉาจนตาลุกกันไปหมดเปล่าๆ

 

“ถ้าอย่างนั้นขึ้นไปรอข้างบนเถอะฮะ” ลูกชายคนโตของท่านนายพลเสนอทางออกที่น่าจะดีที่สุด “นั่งตากแอร์เย็นๆก็คงจะดีกว่าแกร่วรออยู่ข้างล่าง ยังไงเดี๋ยวผมจะให้พี่ฮิมชานลองตามคุณพ่อให้อีกแรง พี่ยงกุกอย่าเพิ่งงอนจุนฮงนะฮะ ผมว่าน้องต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างแน่ถึงเบี้ยวนัดพี่ไปอย่างนี้” เขาได้ยินอีกฝ่ายพึมพำอะไรบางอย่างที่จับใจความไม่ได้ ซึ่งแดฮยอนก็เหมาเอาเองแล้วว่าแปลว่าตกลง เด็กหนุ่มกดปุ่มเรียกลิฟต์ ดึงกึ่งลากผู้ชายตัวโตให้เดินเซื่องๆตามเข้ามา แล้วพาขึ้นไปยังห้องทำงานของบิดาด้วยกัน

 

มาถึงห้องแล้ว สองหนุ่มต่างสกุลแต่มีท่าว่าคงจะได้ดองกันในไม่ช้าก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นคนที่กำลังสงสัยว่าหายไปไหนกำลังนั่งเอกเขนกอ่านนิยายสบายใจเฉิบ ส่วนพลเอกชเวซึงฮยอน ผู้ซึ่งควรจะเป็นคนไปรับคุณปาร์คจีฮุนจากสนามบินก็ยังนั่งขีดๆเขียนๆเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ เป็นภาพเดิมๆที่มักจะเห็นในเวลาทำงานทุกวัน

 

“คุณพ่อ? จุนฮง?” คนถูกเรียกทั้งสองเงยหน้าขึ้น คนหนึ่งเพียงแต่เงยหน้าขึ้นมองนิดหนึ่ง แล้วขมวดคิ้วเป็นเชิงปรามที่ลูกชายทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบของการทำงาน แต่อีกคนถึงกับเบิกตาโต ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อเห็นว่านอกจากพี่ชายแล้ว ยังมี ‘คนอื่น’ ตามขึ้นมาด้วย

 

“พี่ยงกุก!” คุณคนเล็กร้อง ก่อนจะถลาเข้าหาร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสามส่วนธรรมดา แต่ก็ยังราศีจับด้วยท่าทางขึงขังสมชาติทหารอย่างรวดเร็ว นิยายรักที่กำลังอ่านเพลินๆอยู่กลายเป็นหมันไปเสียอย่างนั้น จุนฮงจะฝังตัวเองให้จมอยู่กับพระเอกขี่ม้าขาวในจินตนาการต่อไปทำไม ในเมื่อพระเอกตัวจริงของเขามายืนอยู่เสียตรงหน้านี้แล้ว

 

“จุนฮงไม่ได้ไปรับคุณจีฮุนที่สนามบินหรอกหรือครับ?” ไม่มีคำทักทายหรือการสวมกอดด้วยความคิดถึง มีแต่คำถามอย่างแปลกใจที่ทะลุขึ้นมากลางปล้อง คนถูกถามคลี่ยิ้มกว้าง ไม่ถือสากับประโยคคำถามผิดสถานการณ์นั้น

 

“ไม่ได้ไปฮะ ก็ผมนัดกับพี่ยงกุกไว้ไม่ใช่หรือ”

 

ยงกุกลูบท้ายทอยเก้อๆ รู้สึกผิดนิดหน่อยที่เมื่อกี้เผลอเชื่อไปแล้วว่าจุนฮงหนีเขาไปทำอย่างอื่นจริงๆ

 

“พี่นึกว่าเราจะเบี้ยวนัดพี่แล้วเสียอีก โทรหาตั้งหลายทีก็ไม่รับ”

 

“มือถือแบตฯหมดครับ จำเบอร์พี่ยงกุกไม่ได้ด้วยก็เลยใช้โทรศัพท์คนอื่นโทรไม่ได้” จุนฮงสารภาพเสียงอ่อย หน้าหงอยมากเสียจนคนมองอดใจอ่อนไม่ได้

 

“..เดี๋ยวพี่จะหาซื้อที่ชาร์จแบตฯแบบพกพาให้ก็แล้วกัน” เด็กน้อยตัวขาวระบายยิ้มเต็มสองแก้ม.. พูดแบบนี้แสดงว่าพี่ยงกุกไม่โกรธเขาแล้วใช่ไหม เยส! จุนฮงชนะเลิศ!

 

“พี่ยงกุกมาแล้ว.. งั้นผมไปก่อนนะครับคุณพ่อ แล้วจะรีบกลับนะครับ” ลูกชายคนเล็กร้องบอกบิดาที่รับคำในคอทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร มีเพียงเสียงสำทับว่าห้ามกลับดึกเกินสี่ทุ่มนะ!ไล่ตามหลังไปเท่านั้น ซึ่งก็ไม่แน่ว่าอีกฝ่ายจะได้ยินหรือไม่ เพราะเห็นคุยจุ๊กจิ๊กกับคุณทหารไปตลอดทาง เหมือนจะมโนภาพได้ว่าเห็นบาเรียสีหวานๆผุดขึ้นมาครอบกั้นสองคนออกจากโลกแห่งความเป็นจริง

 

น้องชายกับว่าที่น้องเขยพ้นออกจากห้องไปแล้ว.. แดฮยอนก็ถามบิดาเลี้ยงถึงสิ่งที่สงสัยทันที

 

“คุณพ่อไม่ต้องไปสนามบินหรือครับวันนี้ คุณป้าว่างแล้ว? หรือผมจำไฟลท์บินผิดกัน?”

 

เขาเห็นร่างสูงคุ้นตาเดินหอบแฟ้มเอกสารกองโตออกมาจากห้องเล็กข้างๆ ฮิมชานชะงักไปนิดหนึ่ง ดูจะแปลกใจที่เห็นเขาในเวลานี้.. ปกติวันจันทร์เขามีเรียนตั้งแต่บ่ายถึงสองทุ่ม เลิกเรียนก็ตรงกลับบ้านเลย ไม่ได้แวะเข้ามาที่กรม.. แต่วันนี้คลาสเขาแคนเซิล ก็เลยว่าจะแวะมาเซอร์ไพรส์คนบางคนหน่อย.. พอได้เห็นหน้าเหวอๆของคนบางคนที่ว่าแล้วก็รู้สึกว่าคุ้มกับค่าแท็กซี่ดี

 

“เครื่องจีฮุนลงวันนี้ถูกแล้ว” ส่งแฟ้มงานให้ท่านนายพลแล้ว ฮิมชานก็ขยับออกห่างอย่างรู้งาน แต่ชายหนุ่มไม่ได้เดินกลับเข้าห้องส่วนตัว เขายังยืนอยู่ตรงนั้น ส่งยิ้มอ่อนๆให้คนมองรู้สึกแก้มร้อนเล่นๆ ..เดี๋ยวเถอะพี่ฮิมชาน คุณพ่อยังอยู่ตรงนี้นะ ประเจิดประเจ้อนัก! “แต่ช่วงนี้งานมันเร่ง พ่อเลยให้เลขาฯยูไปรับแทน”

 

เลขาฯยู.. ยูยองแจเนี่ยนะ?

 

คุณพ่อคงไม่ได้หมายถึง ผู้ชายหน้าซื่อๆ ท่าทางนิ่มๆ ที่มักจะทำหน้าที่แค่เดินเอกสารกับชงกาแฟให้คุณอาคิมยองอุนที่เป็นผบ.รองคุณพ่ออีกทีใช่ไหม?

 

เขาเคยพบปะเลขาฯยูบ้าง.. ก็ครั้งสองครั้ง พอๆกับที่เคยเจอเลขาฯคิมก่อนมีเรื่องลูกแมวนั่นละ.. เด็กหนุ่มเห็นว่ายูยองแจเป็นคนดี ท่าทางสุภาพ แล้วก็ดูไม่สู้คน..

 

แดฮยอนไม่ได้จะว่าญาติตัวเองเป็นคนร้ายหรืออะไรหรอกนะ แต่พี่จีฮุนก็เหมือนป้าซึงออ.. คือโมโหง่ายแถมเป็นคนจริง.. เขายังจำได้ถึงตอนเด็กๆที่ญาติคนหนึ่งอิจฉาที่พี่จีฮุนได้ตุ๊กตาสวยๆจากคุณย่าใหญ่ ก็เลยแกล้งเอาของขวัญชิ้นนั้นไปขยำคลุกดินคลุกฝุ่นจนเละ.. ผลปรากฏว่าพอจับตัวการได้ ปาร์คจีฮุนวัยสิบสองขวบก็ลากคอเด็กผู้หญิงตัวเล็กเท่าเมี่ยงไปขย้ำคลุกกับพื้นจนเลอะฝุ่นเลอะดิ้น มีสภาพไม่ต่างกันกับตุ๊กตา..

 

เด็กชายจองแดฮยอนที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างตั้งแต่ฉากเริ่มออกไล่ล่า จนถึงฉากจบเคล้าน้ำตาที่เด็กหญิงเมี่ยงโดนผลักให้กลิ้งหลุนๆไปกับพื้นสนามหญ้าจนร้องกรี๊ดๆ แล้วก็ตัดสินใจว่าชาตินี้ทั้งชาติจะระวังไม่ทำให้พี่สาวคนนี้โกรธเลย

 

แต่ก็นั่นแหละ จีฮุนเป็นคนจริง โกรธทีถึงจะโกรธจริง แต่พอรักทีก็รักจริง.. เท่าที่รู้จักกันมา แดฮยอนว่าหญิงสาวเป็นคนรักครอบครัวมาก ไม่เคยมีวันเกิดปีไหนที่คนในบ้านเขาจะไม่ได้รับของขวัญที่ส่งตรงมาจากประเทศแดนไกล แม้แต่ในวาระโอกาสพิเศษยิบย่อยต่างๆ เช่น จุนฮงสอบได้คะแนนท็อปห้อง หรือแดฮยอนเสียลูกแมวตัวโปรดไป พี่สาวก็ยังอุตส่าห์ส่งของเล็กๆน้อยๆมาให้เป็นรางวัลและคำปลอบใจ

 

แดฮยอนคิดว่าในการลำดับความสำคัญแล้ว สำหรับจีฮุน คำว่า ‘ครอบครัว’ คงมาเป็นที่หนึ่ง เพราะฉะนั้นการที่หญิงสาวได้กลับมาเหยียบบ้านเกิดเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี แต่กลับไม่มีคนในครอบครัวหรือแม้แต่ญาติสนิทมารอรับ คงจะจุดระเบิดความโกรธลูกใหญ่ในตัวเจ้าหล่อนได้เป็นแน่  

 

แค่คิดสภาพปาร์คจีฮุนแปลงร่างเป็นกาเมล่า พาลฟ้อนเล็บใส่หน้าอูมๆของคุณเลขาฯชุดใหญ่ทันทีที่เห็นว่าไม่มีใครที่คุ้นหน้ามารอเลยแม้แต่คนเดียว แล้วเด็กหนุ่มก็ทำหน้าพิลึก นึกสงสารคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ขึ้นมาจับใจ

 

"ให้คุณยองแจไปรับพี่สาวคนเดียวเลยหรือครับ ผมว่าไม่ไหวมั้งครับคุณพ่อ"

 

"ไม่เป็นไรหรอก เจ้ายองแจมันเก่ง รับมือได้อยู่แล้ว"

 

ฟังแล้วแดฮยอนก็อยากจะแย้ง คุณพ่อก็เห็นแต่มุมอ่อนหวานน่ารักของหลานขี้ประจบจีฮุนนี่ฮะ ลองมาเจอพี่แกเวลาองค์เจ้าแม่กาลีลงอย่างพวกผมบ้างสิ จะได้รู้ว่าไอ้ที่บอก 'ไม่ไหว' นี่ไม่มีอะไรเกินความจริงเลยสักนิด

 

"เอาน่ะ อย่าทำอะไรให้มันยากนักเลย" ผู้สูงวัยตัดบท "คิดอะไรง่ายๆบ้างเถอะ.. ยองแจมันเป็นคนใจเย็น พี่สาวแกก็ไม่ได้ร้อนเสียจนจะหาเรื่องใครก่อนไปทั่ว จีฮุนมันรู้กาลเทศะน่า มันรู้ว่าคนนี้ลุงส่งมา ก็คงไม่กล้าเขมือบหัวกันง่ายๆหรอก"

 

พูดจบท่านนายพลก็โบกมือไล่

 

"ไปไป ฮิมชาน แกพาแดฮยอนไปหาขนมกินที ฉันจะทำงานต่อแล้ว ฟังเจ้านี่มันตะแง้วๆแล้วมึนหัวเหลือเกิน"

 

คุณเลขาฯห้องนี้ก็เชื่อฟังกันดีเหลือเกิน ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มมุมปาก ขณะค้อมศีรษะนิดๆให้เจ้านายแทนการแสดงว่ารับคำสั่ง แดฮยอนถอนใจ.. ปล่อยให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามากุมมือไว้หลวมๆแล้วพาเดินออกจากห้องไปด้วยกันแต่โดยดี มือใหญ่อุ่นจัด ไม่เหมือนกับที่มือของคนที่อยู่ในห้องแอร์ทั้งวันควรจะเป็นเลยแม้แต่น้อย.. หากแดฮยอนก็ชอบ.. เพราะมันอุ่นจนสามารถส่งผ่านความอบอุ่นจากมือนี้ขึ้นไปได้ถึงหัวใจ  

 

คล้อยเสียงประตูห้องทำงานบิดาปิดลง แดฮยอนก็นึกเอะใจอะไรบางอย่าง..

 

เขาว่าเมื่อกี้ตอนที่พูดถึงยูยองแจ ตาคุณพ่อดูเป็นประกายวิบวับผิดปกติ.. ตอนที่บอกว่าคุณยองแจเก่ง รับมือพี่จีฮุนได้นั่นก็เหมือนกัน.. ถ้าคุณพ่อคิดว่าพี่จีฮุนไม่มีพิษมีภัยอะไร ทำไมถึงเลือกใช้คำว่า ‘รับมือ’ ได้? แล้วไอ้ท่าทางมั่นใจเกินร้อยนั่นอีก.. จองแดฮยอนว่า.. มันชักจะกลิ่นตุๆยังไงไม่รู้แล้วนะ

 

เด็กหนุ่มสังหรณ์ใจแปลกๆ

 

เรื่องนี้คงไม่จบ 'ง่ายๆ' อย่างที่คุณพ่อว่าแน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่ฉันจะตัดจบ ‘ง่ายๆ’ แค่นี้แหละ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.END

 

 

 

 

 

. ตามรีเควส @jeehunz ค่ะ เพื่อนกล้าขอเราก็กล้าให้๕๕๕๕๕ ยูยองแจกับปาร์คจีฮุน อู้ว ขอเชิญจิ้นต่อและประณามกันตามสบาย๕๕๕๕

. ป้าซึงออ.. ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ #หัวเราะแบบดังมาก

. Untitled Conversation เป็นตระกูลฟิคเสริม เหมือน Behind the Scene หรือ Cut/Deleted Scene ของฟิคเรื่องอื่นทำนองนี้ ความยาวมีตั้งแต่สั้นถึงสั้นมากนะคะ๕๕๕๕๕

. ขอโทษสำหรับความเพ้อเจ้อค่ะ TvT 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

งือออออออออออออออออออออออออออออ
ตรบจองแดฮยอนเบาๆได้ป่ะคะะะะะ ฉันอิจฉาชีวิตรักของนางกะพี่ชานเหลือเกินนนนนนนน
ฮรืออออออออออออออออออออออออ *พุ่งลงข้างทาง*

ปล,น้องฮงน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกก *บิดแก้มมมม*
TTTTTTTTTTTTATTTTTTTTTTTTT

#4 By sharprey (103.7.57.18|125.25.200.211) on 2012-09-20 02:12

ขอบคุณนะคะที่เขียนมาให้อ่านกัน
ม่ายน้า จบแล้ว
จบแล้วจริงๆ เรอะ
งื้ออออออออออออออออ
แอบอารมณ์ค้างอ่ะ 555
สารภาพว่าแอบอ่าน 2 เรื่องแรกในมือถือ
เลยยังไม่มีโอกาสได้เม้นท์ซักที
มาตอนนี้ แหละ ขอไถ่โทษน่ะค้า

ชอบยงกุกกี๊อ่ะ
คือ ติดภาพ เค้าหัวเราะกว้างๆ ใจดี มานาน
เห็นภาพแบบเข้มแข็ง บ้างก็ดี
แต่เรื่องโอ๋ น้องนี้
555 ชินซะละ หุหุ

น้องโล่ ใสง่ะ ใสมาก
แอบคิด น้องโล่ เวลาปรกติ ใสได้ซักครึ่งของแค่นี้
พี่จะเทใจให้เลยจริงๆ น่ะ
ดู งุ้งงิ้ง แง้งแง้ง น่าโอ๋ มาก
ปรกติ เห็นน้องแล้วแบบ
ตัวจะโตไปไหม
เกินหน้าพี่ๆ ไปหรือเปล่า
แถมอายุแค่นี้ ตัวปาไปขนาดนี้
สงสาร น้องแด เลยกลายเป็นคนปุ๊กปิ๊กไปเลย 55

น้องแดฮยอน สุดน่าร้ากกกกก
นับวันก็ยิ่งน่ารักได้โล่ห์ ขึ้นทุกที
ยืนเฉยๆ ก็กระชากใจแหละ
เอ๊ะ ยังไง ได้ข่าว เมนน้องออบบี้ตัวน้อยไม่ใช่หรา
ไม่เป็นไร น้องออบบี้ยังไม่มา
โปร น้องแดไปก่อนก็ได้ วะฮ่าฮ่า

คุณชเวเท่ห์มาก สมกับหน้าตาจริงๆเลย งานนี้
มีชื่อ คังอินเป็นแขกรับเชิญ
แหม เกือบหลุดกรี๊ด ใส่ จอคอมพ์ 55
อ๊าย ท่านนายพล ยองอุน ว๊ายๆ
มีแฟนชื่อ อะไรค่ะ เอ๊ะ ยังไง
ไปโน้นเลย เรา

ชอบวิธีการบรรยาย เวลา น้องแด คิดอ่ะค่ะ
คือ เหมือนเห็นน้องแด จริงๆ
เพราะดูแล้วน้องเค้าค่อนข้าง ขี้อาย นุ่มนวล แบบนี้แหละ
ไม่ใช่ประเภท rap ขาโหดไรงี้อ่ะ
จะติดตามกันต่อไปค่า

#3 By Viky (103.7.57.18|110.164.127.212) on 2012-09-11 13:33

๕๕๕๕๕๕๕ โฮ๊ยยย กูเขินน้าาาาาา ยองแจจะมาจัดการอะไรชั้นที่สนามบินน แอร๊ยยยยยยยย
จะมาแหกชั้นเหลอออ ๕๕๕ ระวังไปรับชั้นผิดสนามบินน้า ๕๕๕๕๕๕๕๕๕
(เล่นเองเจ็บเองเจ็บมาก) ๕๕๕๕๕
คุณลุงคะ กลับปุ๊บแต่งเลยนะคะ ขอบคุณ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ 

#2 By | JHz | on 2012-09-10 19:20

อีดอกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ทำไมกูเป็นแม่อีฮุนแบบไม่มีสามีอีก /กรี๊ดใส่
เตรียมรับการแก้แค้นจากชั้น นังกลอย ;-;

#1 By หะหมึก (103.7.57.18|124.122.164.30) on 2012-09-10 18:53