[Ficlet] STH. THAT PASSED BY [SJ_KyuHae]
posted on 20 Sep 2009 22:17 by kyosama in Short-Fiction
Title
: STH. THAT PASSED BY
Author : kyosama
Couple : Kyuhyun x Donghae
Rate : PG
Type : FICLET [2,570 words]
A/N : • please listen to THIS http://www.imeem.com/people/ODcq6_a/music/IpfaitsH/jetseter/ • Comparing between what's in the memories and what's happening now • Blue words represent the past • Violet words represent Kyuhyun’s thought • Pink words represent the present
W I S H Y O U E N J O Y : )
“ทงเฮอ่า~ยิ้มอะไรเหรอ?”
คนถูกถามลดรอยยิ้มกว้างให้เหลือแค่กลั้นยิ้มจนตาหยี ก่อนจะตอบเสียงดังฟังชัดให้คนถามได้หน้าอายหน้าแดงเล่น
“ก็ยิ้มเพราะว่ามีความสุขน่ะสิ! ฮ้า มีแฟนน่ารักแบบนี้โชคดีชะมัด” ว่าพลางหมุนแหวนพลาสติกบนนิ้วเล่น นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองของเล่นชิ้นใหม่ด้วยประกายตาวาววับอย่างถูกใจ
คนตัวสูงกว่าลอบมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายแวบหนึ่ง “ชอบเหรอ?” เอ่ยถามเสียงเบา ด้วยว่าลึกๆแล้วเขาเองก็กลัวคำตอบ...แค่แหวนเด็กเล่นวงหนึ่งที่คนธรรมดาอย่างเขาได้มาจากตู้หยอดเหรียญ จะทำให้อีทงเฮ บุตรชายคนเล็กของผู้ใหญ่อี มีความสุขจนยิ้มได้เต็มแก้มขนาดนี้เชียวหรือ
“อื้อ ชอบมาก” เสียงตอบกลับมาทันควันทำให้คนรอใจชื้น ดวงหน้าหวาน กับรอยยิ้มที่เผยให้เห็นเขี้ยวซี่เล็กตรงมุมปาก พอเอามาซ้อนรวมกับแสงสะท้อนสีส้มอ่อนๆของบรรยากาศยามเย็นแล้ว ไม่รู้ทำไม แต่ในความรู้สึกของเขา ณ เวลานั้น...มันช่างดูงดงามเหลือเกิน
“ขอบคุณมากนะ...คยูฮยอน”
วันนั้นเราลาจากกันด้วยความหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยหวัง
แม้แต่ระยะทางที่รถคันนั้นพาคุณวิ่งจากไปก็ไม่สามารถขวางกั้นเราไว้ได้
“คยูฮยอน รอฉันนะ”
คำนั้นที่คุณตะโกนออกมาทำให้ผมมีกำลังใจที่จะอดทน
แม้แต่ระยะทางระหว่างที่นี่กับโซล ถึงจะห่างกันเป็นพันกิโลเมตรก็ไม่สามารถขวางกั้นเราไว้ได้
“คยูฮยอน รอฉันนะ”
คำนั้นกับรูปถ่ายฉีกยิ้มกว้างที่คุณแนบมาทางอีเมลทำให้ผมมีกำลังใจที่จะอดทน
ที่รัก...
ผมรอคุณด้วยความหวัง
โดยไม่ได้เผื่อใจไว้เลยว่าคุณจะลืมเลือนความรักของเราไปจนหมดสิ้น
..ในวันที่คุณกลับมา
“ทงเฮอ่า~ยิ้มอะไรเหรอ”
คนถูกถามกดรอยยิ้มหยันให้เหยียดออกกว้างกว่าเดิม ก่อนจะตอบเสียงดังฟังชัดให้คนถามได้เจ็บแปลบที่ตรงหัวใจ
“ก็ยิ้มเพราะว่ามีความสุขน่ะสิ! ฮ้า ได้แฟนอย่างพี่ซึงฮยอนนี่โชคดีชะมัด” ว่าพลางหมุนแหวนเพชรน้ำงามบนนิ้วเล่น นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองตัวเรือนฝังเพชรด้วยประกายตาวาววับอย่างถูกใจ
คนตัวสูงกว่าลอบมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายแวบหนึ่ง “ชอบเหรอ?” เอ่ยถามเสียงเบา ด้วยว่าลึกๆแล้วเขาเองก็กลัวคำตอบ...แค่ไม่กี่ปีที่จากที่นี่ไป แค่ไม่กี่ปีห่างเหินกัน แค่ไม่กี่ปีที่ความสัมพันธ์ร้างลา ใครคนใหม่ที่อีทงเฮพบ...ทำให้คนตัวเล็กของเขามีความสุขจนยิ้มได้เต็มแก้มขนาดนี้เชียวหรือ
“อื้อ ชอบมาก” เสียงตอบกลับมาทันควันทำให้คนรอใจหาย ดวงหน้าหวานคุ้นตา หากแต้มด้วยรอยยิ้มร้ายกาจที่ไม่คุ้นชิน พอเอามาซ้อนรวมกับแสงสะท้อนสีส้มอ่อนๆของบรรยากาศยามเย็นแล้ว ไม่รู้ทำไม แต่ในความรู้สึกของเขา ณ เวลานั้น...มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน
“ขอโทษด้วยนะ...คยูฮยอน”
วันนี้เป็นวันที่ผมได้เข้าใจคำว่า ‘เจ็บเจียนตาย’ เป็นครั้งแรก
รถคันนั้นวิ่งพาคุณห่างจากไปตลอดกาล
“คยูฮยอน รอฉันนะ”
ผมนึกถึงคำนั้นที่คุณตะโกนออกมาแล้วก็รู้สึกว่าขอบตาร้อนผ่าว
...น่าจะรู้ตัวตั้งแต่วันนั้น
ระยะทางระหว่างที่นี่กับโซล เพราะว่าห่างกันเป็นพันกิโลเมตร เราเลยไม่สามารถประคับประคองความรู้สึกแบบเดิมๆเอาไว้ได้
“คยูฮยอน รอฉันนะ”
ผมนึกถึงคำนั้นกับรูปถ่ายฉีกยิ้มกว้างที่คุณแนบมาทางอีเมลแล้วก็รับรู้รสเค็มปร่าที่อาบผ่านริมฝีปาก
...น่าจะรู้ตัวตั้งแต่วันนั้น
ที่รัก...
ผมรอคุณด้วยความหวัง
โดยไม่ได้เผื่อใจไว้เลยว่าคุณจะลืมเลือนความรักของเราไปจนหมดสิ้น
..ในวันที่คุณกลับมา
[END]
TEA TIME with KSM.
I just like this song - very very much - so i wanna wrote some fic with this song as BGM
That’s the impression of this fic :D
I know it’s just a very short and unclear fiction
May be it will continue or may be it won’t
Everything bases on my laziness’ levels ;p LOL
TMR will have the final exam laew laaa
Haven’t been ready yet ;’(
Ahhh, Hope that I can pass it well... ;’((